Po długim okresie przerwy firma Motorola wypuściła nowy model oparty na Symbianie 9.2 oraz platformie UIQ 3.1. Oznaczono go literą Z. Zerwał on całkowicie z przeszłością czyli z poprzednikami opartymi na Symbianie. Jako pierwszy telefon oparty na UIQ 3.x nie posiada ekranu dotykowego. Czy to zaleta czy wada? O tym dowiecie się w dalszej części artykułu.



Na początek wygląd zewnętrzny. Z8 to typowy slider - przy schowanej klawiaturze , jego wymiary to 109.7x50.6x15.6mm. Gdy rozsuniemy górną część, która dodatkowo pochyla się pod katem około 10 stopni , jego wymiary powiększają się do około138 mm. Jest to ciekawe rozwiązanie, które ułatwia pisanie. Jednak cały pomysł rozsuwania i odchylania pod katem ma swoja wadę. Otóż, gdy mamy schowaną górną część, lubi się ona wykrzywiać w druga stronę, co ma fatalny skutek, gdy chcemy schować telefon do kieszeni. Z8 waży 117 gram.



Przedni panel na górze posiada głośnik do rozmów telefonicznych oraz po prawej stronie kamerę do wideo rozmów, którą można używać do robienia zdjęć i kręcenia filmów. Poniżej znajduje się ekran o przekątnej 2.2 cala, rozdzielczości 240x320 i 16 mln kolorów (24-bitów). Niestety pomimo posiadania wielu kolorów często nie radzi on sobie z ich dobrym odwzorowaniem. Inne ekrany o 256 tyś kolorów (18-bitów) robią to o niebo lepiej. Poniżej mamy 6 klawiszy funkcyjnych oraz 5 - kierunkowy joystick. Przyciski są plastikowe na jednej płaskiej powierzchni i oddzielone ogranicznikami gumowymi.



Do dyspozycji mamy klawisze odbierania i rozłączenia połączenia, przechodzenia między menu głównym a pulpitem „domek”, cofania /usuwania oraz na samej górze dwa klawisze do potwierdzania operacji. Z przyciskami podczas poruszania nie ma problemu, ale z joystickiem tak kolorowo już nie jest. Posiada on jedynie lekkie wgłębienie, które jest mało wyczuwalne. Ma to swój minus, ponieważ zamiast nacisnąć prawy przycisk, naciskamy klawisz ¨przejścia do menu głównego¨. Poniżej mamy średniej klasy głośnik multimedialny, który nie gra za głośno, ale za to czysto. Jest coś co może denerwować - otóż, gdy pracujemy na telefonie, ciągle słychać pisk z głośnika telefonu oraz głośnika multimedialnego. Gdy podłączymy ładowarkę, to w miejscu gdzie zamontowany jest głośnik (w prawym rogu) pokazuje się zielona dioda. Po rozsunięciu górnej części pokazuje się klawiatura numeryczna. Jest ona plastikowa i śliska tak jak górna część i tak samo oddzielona ogranicznikami, ale tym razem plastikowymi. Komfort pisania uważam za średni; lepiej pracowałoby się, gdyby każdy klawisz był osobno lub miał wyraźniejsze ograniczniki.



Z lewej strony znajdują się klawisze regulacji głośności oraz czytnik kart pamięci microSD. Po prawej stronie jest klawisz, za pomocą którego możemy uaktywniać przeglądarkę, a gdy mamy włączona muzykę, możemy nim wstrzymywać muzykę lub ją wznawiać. Poniżej mamy przycisk do uruchamia aparatu, za pomocą którego robimy zdjęcia lub nagrywamy sekwencje wideo. Na samym dole znajduje się wejście miniUSB, do którego podłączamy słuchawki, ładowarkę lub kabel transmisyjny za pomocą którego także możemy ładować.



W górnej i dolnej części nie mamy żadnych klawiszy. Z tylu w górnej części jest miejsce na baterie, w środkowej części mamy aparat 2 MPX oraz lampę błyskowa. Przy mocnym użytkowaniu bateria wytrzymuje około dwóch dni a przy średnim około 4 dni. Niżej, pod srebrną klapką mamy miejsce na kartę SIM. Przedni panel jest zrobiony ze śliskiego plastiku. Niestety na tym materiale widoczne odciski i wygląda to mało estetycznie. Boczny i tylni panel jest zrobiony z gumy, dzięki czemu nie widać żadnych odcisków ani zadrapań. Tam gdzie mamy aparat, kartę SIM i baterie znajduje się srebrny lustrzany plastik. Bardzo szybko się on rysuje, choć ma on też ciekawe zastosowanie - można go użyć, jako "lusterko" do robienia zdjęć z kimś lub samemu, bo wszystko od niego się odbija z lekkim zamazaniem. Telefon posiada w różnych miejscach żółte wstawki, dzięki którym wygląda efektowniej.



Ruchomy górny panel może odchylać się lekko na bok, ale nie jest to jakiś wielki problem. Klapka na kartę SIM jest stabilna i nie zauważyłem tam luzów, natomiast pokrywa na baterie ma lekkie luzy oraz lubi trzeszczeć. Do zestawu dołączona jest liczna dokumentacja, kabel transmisyjny, ładowarka, słuchawki stereo, które nie powalają jakością wykonania i jakością emitowanej muzyki. Dołączona jest również karta pamięci 512 MB, na której mamy film akcji „Tożsamość Bourna”, który umili nam wolny czas.



W UIQ 3.1 wprowadzono parę poprawek w porównaniu do UIQ 3.0:

• dodano obsługę grafiki SVG, dzięki czemu mamy animacje w menu
• dodano listę zadań, możliwość szybkiego pokazania jakie ostatnie np.5 programów było uruchomione
• obsługa nowszej wersji Symbiana 9.2

Aby uruchomić terminal, należy przytrzymać klawisz słuchawki czerwonej albo rozsunąć obudowę (nie zawsze to działa, ale da się tak zrobić). Telefon uruchamia się bardzo sprawnie i trwa to mniej niż minutę wraz z wpisaniem kodu PIN. Po uruchomieniu, pokazuje się nasz pulpit. Tam gdzie mamy tapetę, możemy uruchamiać dodatkowe skróty: kontaktów, wiadomości, kalendarza, profili oraz odtwarzacza muzyki. Jeśli komuś nie są one potrzebne, mamy możliwość ich usunięcia. Najciekawszym ze skrótów jest możliwość wysłania szybko e-mail oraz zmiany profilu na wyciszony, zewnętrzny, spotkanie, wnętrze. Oczywiście profile możemy edytować do woli i ustawiać w nich motyw, głośność, dzwonki, podświetlenie oraz mamy możliwość stworzenia profilu od nowa. Istnieje również możliwość przełączenia w tryb samolotowy. Gdy naciśniemy klawisz ¨domek¨ , przechodzimy do memu oraz możemy powrócić szybko z powrotem na pulpit. Za pomocą tego klawisza uruchamia się także „mini” menadżer zadań, który pokaże 5 ostatnie uruchamianych programów.





Aplikacje, jakie mamy do dyspozycji są identyczne jak w terminalach Sony Ericsson, dlatego nie będę ich opisywał. Jeśli ktoś jest bardziej zainteresowany są one opisane w artykułach o modelach Sony Ericsson. Kontakty są proste w obsłudze i mają sporo funkcji. W "wiadomościach" wszystko jest poukładane na grupy; mamy możliwość tworzenia SMS, MMS oraz kont email. W "kalendarzu" możemy ustawiać cały nasz grafik zajęć; dostępne są 3 widoki: miesięczny, tygodniowy oraz dzienny.





Posiada on również: budzik, kalkulator, menedżer plików, zadania oraz notatnik. Niestety terminal ten nie posiada ekranu dotykowego, co powoduje, że nie można wykonywać rysunków, mimo że widnieje taka zakładka.





Telefon posiada przeglądarkę Opera 8.65 z obsługą Javy. Poruszamy się za pomocą joysticka. W celu przewinięcia strony, przytrzymujemy joystick, gdy tylko chcemy coś wybrać joystickiem robimy pojedyncze ruchy. Jednak do szybkiej obsługi przydałby się ekran dotykowy. Przeglądarka chodzi bardzo płynnie i sprawnie, ponieważ terminal wyposażono w HSDPA oraz EDGE, który ma zasięg na większym terytorium Polski. Przydałby się też większy ekran. Nie ma mowy o pomniejszaniu stron na 80%, bo wówczas ciężko jest cokolwiek odczytać.





Producent zapewnia że Z8 to super multimedialne urządzenie. Czy tak jest w rzeczywistości? W tym modelu mamy zainstalowany program Mobiclip, którym otwieramy film „Tożsamość Borna”. Odtwarzacz chodzi bardzo płynnie; za pomocą joysticka możemy bardzo szybko przewijać oraz regulować głośność. Format filmu to MO i tylko taki format odtwarza ten program. Model posiada standardowy odtwarzacz wideo, który otwiera pliki MP4 oraz 3GP. Radzi on sobie bardzo sprawnie z tymi formatami. Możemy także rejestrować głos do formatu AMR. Dysponuje także galerią, gdzie otwieramy animacje i obrazki, ni można ich jednak edytować. O odtwarzaczu muzyki można powiedzieć tylko tyle, że jest. Mamy tylko możliwość zmienia piosenek oraz pauzowania. O takich rzeczach jak przewijanie lub korektor dźwięku możemy tylko pomarzyć.







Telefon Z8 wyposażono w aparat 2MPX . Jak na rok 2007 jest to średniej klasy aparat a na dodatek brak mu Autofocusa. Istnieje możliwość robienia 8x zoom cyfrowego dla najmniejszej rozdzielczości. Dla wyższych rozdzielczość zoom jest mniejszy, a gdy ustawimy 2MPX - nie można powiększać. W aparacie możemy zmieniać następujące ustawienia: tryb, efekt, balans bieli, włączyć lampę błyskową, samowyzwalacz oraz ustawienia ostrości. Największym plusem jest lampa błyskowa, która radzi sobie całkiem dobrze.
Z rejestratorem wideo jest nieco lepiej niż aparatem. Umożliwia on kręcenie filmów wideo w rozdzielczości 320x240 i 30 klatkami na sekundę. Jest zapisywany w formacie 3GP. Przy najwyższej rozdzielczości mamy 2x zoom cyfrowy. Istnieje możliwość ustawienia: trybu, efektu, rozmiaru i jakości. Podczas nagrywania lampa błyskowa miga na kolor czerwony. Po rozsunięciu telefonu uaktywnia się przednia kamera, która umożliwia nam te same opcje, co wyżej wymienione: robienie zdjęć w rozdzielczości 640x480 oraz rejestracji wideo 320x240 i 15 klatkami na sekundę. Model Z8 przedstawiono jako super urządzenie multimedialne. Ten „wszystko mający telefon” niestety jest bardzo kiepskim urządzeniem multimedialnym. Mówiąc krotko, opcje multimedialne są, ale stoją na bardzo słabym poziomie. Bardzo niewiele jest również oprogramowania dołączonego do urządzenia. Aby wycisnąć z telefonu nieco więcej, należy się liczyć z zakupem sporej ilości aplikacji takich jak odtwarzacz muzyki, pakiet office, PDF, bo tych aplikacji mu brak. W oprogramowaniu dołożono jedną grę; w przypadku mojego egzemplarza to Asphalt 2.

• film video - Video00026.3gp

Jeśli chodzi o komunikację to nieco lepiej. Mamy bezprzewodową transmisję Bluetooth z obsługą profili A2DP, dzięki czemu możemy używać słuchawek stereofonicznych na przykład modelu Motorokr S9. Połączenie USB umożliwia ustawanie trzech trybów: modem, pamięć masowa i połączenie z komputerem. Dodatkowo istnieje możliwość ładowania za pomocą tego portu. Terminal wyposażono w rozbudowany moduł GSM do transmisji. Mamy GPRS (56kbps), EDGE (234kbps) , UMTS (386kbps) oraz HSDPA który szybko się rozwija i jest już praktycznie w każdym większym mieście. Maksymalna prędkości to 3600 kbps i na pewno zaspokoi nie jednego klienta.





Najmocniejszą stroną tej Motoroli jest procesor OMAP 2420 oparty na architekturze ARM11. Procesor jest taktowany na 300MHz ; jest to dobry wynik, ale jak wiadomo można go taktować spokojnie na 330MHz jak w przypadku Nokii (N95/N93/E90), a w tabletach ten sam procesor ma taktowanie na 400MHz. Jak widać ma on spore możliwości. W sumie nie wiem dlaczego Motorola umożliwiła nam kręcenie filmów w rozdzielczości 320x240; spokojnie mógłby on pociągnąć rozdzielczość 640x480 i 30 klatek na sekundę. Procesor jest wspomagany akceleratorem graficznym PowerMBX 1.1 OpenGL. Dzięki takiej mieszance procesorów Motorola aktualnie jest liderem pod platformą UIQ 3 jeśli chodzi o wydajności procesorów i testów graficznych. Jego wynik w "SPMark dla Symbian 9.x" to 7646 punkty. Model posiada pamięć RAM 64MB. Dzięki zainstalowaniu w telefonie systemu Symbian 9.2 i UIQ 3.1 pamięć jest gospodarowana bardzo dobrze. Terminal jednocześnie może mieć uruchomionych 5 aplikacji w tle. Jeśli włączymy więcej aplikacji to te, które były wcześniej uruchamiane, są automatycznie wyłączane. Wolnego RAM mamy około 20MB. Pamięć wewnętrzna na aplikacje i dokumenty to 75MB. Jak już wspominałem, ma on czytnik kart microSD o maksymalnej pojemności 4GB.



Podsumowując, pod względem sprzętu Motorola bardzo się postarała, ale pod względem oprogramowania jest bardzo słabo. Telefon jest kierowany dla ludzi młodych i aktywnych. Jego wygląd jest bardzo udany, ale reszta jest już słabsza. Moim zdaniem telefon jest dobry dla ludzi, którzy lubią mieć coś o niezwykłym, ciekawym wyglądzie. Ci, którzy intensywnie użytkują sprzęt i chcą posłuchać muzyki oraz obsługiwać formaty Pakietu Office mocno się rozczarują. Niemniej jednak model ten jest godny zainteresowania.